بررسی‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که وضعیت سلامت دهان و دندان در ایران، به‌ویژه در شاخص‌های جهانی، همچنان با استانداردهای بین‌المللی فاصله دارد. برای مثال، شاخص پوسیدگی، کشیدگی و پرشدگی دندان (DMFT) در گروه سنی ۱۲ سال در ایران حدود ۲.۱ است، در حالی‌که این رقم در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته کمتر از ۱ گزارش شده است. در جمعیت بزرگسال، این عدد گاهی به بالای ۱۴ نیز می‌رسد که از افزایش مشکلات درمان‌نشده دهانی در میان ایرانیان حکایت دارد.

عوامل متعددی در این وضعیت نقش دارند، از جمله کم‌توجهی بیمه‌ها به خدمات دندان‌پزشکی، هزینه‌های بالا، ضعف آموزش عمومی و فرهنگ واکنشی به‌جای پیشگیری. در حالی‌که در کشورهای پیشرفته، سلامت دهان بخشی از برنامه‌های رسمی سلامت ملی محسوب می‌شود و خدمات پیشگیرانه مانند فلورایدتراپی و چکاپ‌های منظم در دسترس است، در ایران این خدمات برای بسیاری از خانواده‌ها به‌دلیل هزینه‌ها و کمبود پوشش بیمه‌ای، کمتر قابل دسترسی است.

برای بهبود وضعیت، نیاز به برنامه‌ریزی مؤثر، افزایش آگاهی عمومی و تقویت زیرساخت‌های بهداشتی و بیمه‌ای در حوزه سلامت دهان و دندان احساس می‌شود.